انتقال حق فسخ معامله به وراث

انتقال حق فسخ معامله به وراث

حق فسخ معامله قابل انتقال به وراث صاحب حق می باشد. فسخ عمل حقوقی است که صاحب آن می تواند به موجب قانون یا قرارداد آن را اعمال نماید. هر یک از خیارات بعد از فوت به وراث منتقل می شوند. آنها می توانند به قائم مقامی مورث، معامله را فسخ کنند.

فسخ ویژه عقد صحیح و مختص عقود لازم است. در قراردادهای جایز همچنین در عقد باطل فسخ جریان ندارد.

حق فسخ قانونی و قراردادی وراث

فسخ حقی مالی است که به وراث دارنده حق منتقل می شود. فسخ ممکن است به موجب قانون ایجاد شده باشد یا قرارداد.

فسخ قانونی عبارت است از اینکه با عدم اسقاط خیارات قانونی در قرارداد، برای متضرر ایجاد شود. بدون اینکه در قرارداد طرفین در مورد فسخ توافق کرده باشند. مشروط بر اینکه اسقاط کافه خیارات ضمن عقد شرط نشده باشد.

در صورت اسقاط همه یا برخی خیارات، حق فسخ قانونی از بین می رود. در این صورت، نه طرفین (متعاملین) و نه وراث قانونی آنها، اختیار فسخ معامله را نخواهند داشت.

بیشتر بدانید:

اسقاط خیارات در قرارداد

در فسخ قراردادی، ضمن معامله شرط می شود هر یک از طرفین یا هر دو یا شخص ثالث ظرف مدت معین حق فسخ خواهد داشت به آن خیار شرط گفته می شود. ممکن است شرط شود اگر متعهد به تعهد قراردادی در موعد مقرر عمل ننماید، متعهدله حق فسخ خواهد داشت.

فسخ به هر لفظ یا فعلی که دلالت بر آن نماید ایجاد می شود. صاحب حق از طریق ارسال اظهارنامه اراده خود مبنی بر فسخ و انحلال قرارداد را به طرف مقابل اعلام می کند. در واقع از این زمان آثار فسخ جریان می یابد. لکن اعلام‌ فسخ نیاز به تایید و تنفیذ دادگاه خواهد داشت.

قابلیت انتقال خیار

انتقال خیار از دو طریق امکانپذیر است:

۱- انتقال ارادی: انتقال وقتی ارادی است که خریدار، قرارداد را همراه با حق فسخ به دیگری منتقل کند. در این صورت، حق مزبور به خریدار دوم منتقل می شود و وی اختیار اعمال آن را خواهد داشت. در این جا موضوع معامله با خیار ضمن آن فروخته شده است مگر اینکه صاحب حق از خیار خود صرف نظر کند.

۲- انتقال قهری: انتقال قهری یا غیر ارادی خیار بدین معناست که حق فسخ پس از فوت به وراث قانونی حین الفوت منتقل گردد. همچنین طرفین می توانند توافق کنند پس از فوت هر یک، خیار به ورثه منتقل نشود.

بیشتر بدانید:

روش های فسخ قرارداد- تایید فسخ به وسیله دادگاه

غیر قابل انتقال بودن خیار

اصل بر قابل انتقال بودن خیارات است مگر خلاف آن ثابت شود. خیار در موارد ذیل به وراث منتقل نمی شود:

۱- در صورتی که در قرارداد توافق شود صرفاً خیار متعلق به متعهد باشد به‌ آن مباشرت در شرط خیار گفته می شود. مباشرت بدین معناست که طرف قرارداد شخصاً حق فسخ معامله را داشته باشد و قابل انتقال به وراث نباشد. در این صورت با فوت صاحب حق، خیار ساقط می شود.

ورثه قائم مقام متوفی محسوب می شوند. به جانشینی مورث می توانند اعمال حق نموده و قرارداد متوفی با طرف معامله را در صورت داشتن حق، فسخ کنند.

در این صورت، با اعلام فسخ و تایید آن از سوی دادگاه به موجب حکم قطعی، عوض معامله (مبیع و ثمن) توسط طرف قرارداد مسترد و وارد ترکه می شود.

عوض قرارداد که مسترد شده مانند سایر اموال متوفی بین افرادی که حین الفوت ارث می برند تقسیم می شود. احکام ارث در قانون مدنی در مورد آن لازم الرعایه است .

بیشتر بدانید:

آثار فسخ قرارداد

۲- ممکن است در معامله حق فسخ برای شخصی غیر از طرفین شرط شده باشد. در این صورت با فوت شخص ثالث، حق فسخ ساقط می شود.

نحوه فسخ معامله از سوی وراث

حق فسخ حقی غیر قابل تجزیه است. به عبارتی، باید توسط همه ورثه اعمال گردد. اجرای آن از سوی یکی از وراث صحیح نمی باشد. چرا که موجب تجزیه حق و وارد آمدن زیان و خسارت به طرف قرارداد می شود.

این امر با ماهیت حق فسخ که به منظور دفع ضرر از متضرر در معاملات پیش بینی شده است، منافات دارد.

ضمن اینکه با فسخ قرارداد توسط برخی وراث، اجرای این عمل حقوقی اگرچه مورد تایید قطعی دادگاه هم واقع شده باشد، قابلیت اجرایی نخواهد داشت.

 

جهت دریافت مشاوره تخصصی در امور مطالبات قراردادی با شماره های ۰۹۱۲۲۰۹۲۰۴۶ – ۰۲۱۸۸۷۴۶۳۶۱ تماس بگیرید.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *